In Nick’s armen
♪ Into My Arms – Nick Cave & The Bad Seeds
We waren al de hele namiddag lang op de weide. Onze lichamen waren langzaamaan gewoon geraakt aan de te luide muziek, gefilterd door goed passende oordoppen, en aan de drumvibraties als je te dicht in de buurt van de boxen kwam.
We stilden onze honger met een frietje en een frikandel special met curryketchup en spoelden deze vettige prettigheid door met een frisse pint. Man, wat kan dat smaken, als je dat maar een paar keer per jaar eet.
Het absolute hoogtepunt moest nog komen, de reden waarom we hier waren vandaag. En met verwachtingen en hoogtepunten let je best op, deze worden meestal niet ingelost. Ik had op de buienradar geloerd en gezien dat een enorme buienzone ons zou vervoegen en gezelschap houden, minstens twee volle uren vanaf 22 uur. Net díe twee uur, na een perfect droge maar bewolkte dag. We hielden onze K-Way in de aanslag.
Goed op tijd bemachtigden we een prachtig plekje tussen die andere tachtigduizend fans van het eerste uur. De band gaf het officiële startsein, het publiek ging meteen uit zijn dak en net dan gingen ook de hemelsluizen vol open. Nick Cave werd met een daverend en oorverdovend applaus verwelkomd en meteen omarmd. Prachtig gekleed in een driedelig blauw pak, haar strak achterover, stak hij van wal, niet wetende dat hij in die nakende kolkende zondvloed bijna had kunnen verdrinken. De gitaren gierden, de drums gaven het opzwepende ritme aan maar het was vooral zijn stem, diep en warm maar altijd beklijvend, die me meteen naar de keel greep en mijn hele lichaam uitwrong.
Ik begeef me niet zo graag in gigantische mensenmassa’s, maar voor Nick wou ik een uitzondering maken, en ik had er geen moment spijt van. Cave en zijn muziek klapten me in het gezicht, streelden mijn ziel en sloegen me volledig uit mijn lood. Zijn stemtimbre deed al mijn haar rechtop komen, kroop onder mijn huid en vibreerde door mijn hele lichaam, tot op celniveau. Wie weet zou mijn DNA zich daar ter plaatse kunnen heruitvinden.
Het publiek was uitzinnig en woest, dan weer stil, toen Cave solo en meesterlijk ‘Into My Arms’ op zijn piano tokkelde. Je moet het maar kunnen, tachtigduizend man het zwijgen opleggen, tot je enkel nog regendruppels op kappen en jassen hoort vallen tussen de schitterende, hemelse pianoklanken door. We hadden het warm en waanden ons droog, daar in die zondvloed. We waren allemaal één. We wáren de zondvloed waarin een doorweekte en bijna uitglijdende Cave onze ark van Noah was, die zijn dolgedraaide schapen één voor één redde, op het droge trok en in zijn armen nam. We werden één collectief bewustzijn, een walhalla van goddelijke, extatische muziek, waarin elkeen op zijn of haar manier in vervoering raakte, meegesleept en voorgoed meegezogen, diep in Cave’s wereld, waar het misschien niet altijd zo prettig vertoeven is. Behalve op die onvergetelijke avond in Werchter, op 25 juni 2022.
Benieuwd of The Cure mij morgenavond vanaf de weide in Werchter ook tot in de zevende hemel kan laten opstijgen en terug. Robert Smith zal het alvast zonder zondvloed moeten klaar spelen, hopelijk toch.
4 juli 2026